Jan Gorazdowski

Jan Nepomucen Gorazdowski (ur. 9 maja 1896 w Sokołowie Podlaskim, zm. 27 marca 1957 w Warszawie) był oficerem Wojska Polskiego i pułkownikiem piechoty. Używał przybranych nazwisk Bumza, Jerzy Janowski i Jan Jerzewski oraz pseudonimu „Wolański”. W czasie nauki w warszawskim gimnazjum należał do tajnego skautingu i Polskich Drużyn Strzeleckich. Po ewakuacji rodziny w głąb Rosji został powołany do armii rosyjskiej, ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Kijowie i objął dowództwo kompanii. Do Wojska Polskiego wstąpił w listopadzie 1918 roku.

Służył w jednostkach piechoty, pełnił też funkcje sztabowe oraz związane z przysposobieniem wojskowym. We wrześniu 1939 dowodził stołecznym harcerskim batalionem Przysposobienia Wojskowego. Od października tego roku działał w strukturach konspiracyjnych, a od 1943 kierował Biurem Personalnym Komendy Głównej Armii Krajowej. Po rozwiązaniu AK pełnił podobną funkcję w organizacji „Nie” i Delegaturze Sił Zbrojnych. Aresztowany w 1949 roku, został skazany na 15 lat więzienia; zwolniono go w 1956 roku i zrehabilitowano. Otrzymał m.in. Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari i trzykrotnie Krzyż Walecznych. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Na podstawie artykułu „Jan Gorazdowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.